بحث دیگری که قابل بررسی می باشد این است که آیا انسان می تواند به دیگران اجازه دهد که از او غیبت کنند و به طور کلی بگوید : هر کس مرا غیبت کند از او راضی هستم ؟

پاسخ :

اظهار رضایت از کسانی که غیبت انسان را کرده اند اگر مربوط به گذشته باشد اشکالی ندارد , همانگونه که حضرت زین العابدین (ع) به پیشگاه خدا عرض می کند :

پروردگار من ! آن کس که در حق من بدی کرده و آنچه را تو نهی کرده ای درباره ام روا داشته و حرمت آنچه را که درباره من او را از آن بازداشتی نگاه نداشته و بی آنکه از من عذرخواهی کند از دنیا رفته و یا آنکه زنده است و حتی از من نزد اوست , پس گناهانش را بیامرز و مغفرت خود را از وی دریغ مدار . من از آنچه در حق من به ناحق ستم کرده گذشتم تو نیز او را ببخش.

اما اجازه غیبت نسبت به آینده صحیح نیست زیرا اجازه گناه , خود گناه دیگری است و چون این کار نوعی آزاد گذاردن و تشویق کردن مردم به کار خلاف است , از نظر اسلام ممنوع می باشد و در حقیقت می توان گفت این گونه اجازه , حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال کردن است و با اینکه در دین مقدس اسلام حفظ آبروی انسان بر خود او واجب شمرده شده چگونه ممکن است به او اجازه دهد که دست دیگران را در هتک حرمتش باز بگذارد .

« من که غیبت نمی کنم دارم صفت فلانی رو می گم .»

حتماً عبارت بالا رو وقتی به کسی میگین آقا / خانم غیبت نکن در جواب شما داده باشن .

در حالی که این عذر بدتر از گناه است . زیرا غیبت اظهار عیوبی است که در شخص وجود دارد نه عیبوبی که در او موجود نیست و آیات و روایاتی که در مذمت غیبت وارد شده مربوط به عیوبی است که در شخص وجود دارد که اگر عیبوبی باشد که در فرد نیست که به تهمت تبدیل خواهد شد .

امام هفتم موسی بن جعفر (ع) فرمودند :

« هر کس پشت سر مردی چیزی بگوید که در او هست و مردم همه می دانند غیبت نکرده و هر کس پشت سر کسی چیزی را بگوید که در او هست ولی مردم نمی دانند غیبتش را کرده و هر که پشت سر کسی چیزی بگوید که در او نیست به او بهتان (تهمت) زده است . » « اصول کافی / جلد ۲ص ۳۵۸حدیث ۶»

و در حدیث دیگری از آن حضرت است که :

« غیبت آن است که درباره برادرت چیزی را که خدا بر او پوشانده است بگویی . و اما چیزی که آشکار است مانند تندخویی و شتابزدگی { گفتن آن } غیبت نیست ، و بهتان آن است که در باره اش چیزی بگویی » « همان ، ۳۵۸حدیث ۷»