خداوند انسان را موجودی مختار افرید و به او قدرت تشخیص و انتخاب داد.

در حکومت های مدنی و مدعی دموکراسی انتخابات ( انتخاب کردن و انتخاب شدن ) جزو حقوق غیر قابل نفی انسانهاست .

اما در بعضی از نظامات عده ای از ترس آن که گروهی انتخاب شوند که منفعت آنان یا عده ای خاص را به خطر اندازند از انتخاب شدن و تأیید صلاحیت گروهی جلوگیری می نمایند .

اما آنان به این نکته واقف نیستند که ملائکه یا خداوند (در این دو گزینه شک داشتم )به دو گروه می خندند : به مردمی که می خواهند فردی را عزیز کنند اما خداوند می خواهد او را خوار گرداند و به مردمی که می خواهند فردی را خوار گردانند اما خداوند می خواهد آنان را عزیز گرداند .

در این برهه از زمان عده ای به دلیل آنکه منتخبانشان رد صلاحیت شده اند در انتخابات شرکت نمی کنند اما این جاست که وظیفه ملی و شرعی رخ می نمایاند .

در این هنگام است که عملکرد علی بن ابی طالب خود را نشان می دهد ، در آن هنگام که حقش را در ثقیفه بنی ساعده گرفتند هیچ اقدام خاصی نکرد .

او با آنکه حقش ضایع گشته بود برای آن که منافقان و دشمنان ، اسلام را نابود نسازند به مقابله عملی بر نخاست و سکوت اختیار کرد ، نه آنکه چیزی نگوید بلکه برای پابرجایی دین سکوت نمود .

نه تنها سکوت نمود بلکه هرگاه به حضور و کمکش نیاز می شد برای حفظ اسلام به خلفای زمان خویش کمک می نمود.

در این ایام هم درست است که رد صلاحیتهایی مغرضانه صورت گرفته اما باید از منافع گروهی گذشت و به مصالح دین ملت خود توجه کنیم حضور نگاه هایی گرگ صفت را برای دریدن گله ای متفرق حس کنیم و از تک رویی بپرهیزیم .

اگر خوب نیست میان دو بد آن که شرش کمتر است انتخاب کنیم و بدانیم که ید ا... مع الجماعه .

گاهی اتفاق می افتد که در انتخاباتی کار به دور دوم برسد که به نظر من آزادی و مدنیت حکم می کند که فقط انان که در دور اول شرکت کرده اند بتوانند در دور بعد نیز شرکت کنند .

هر چند این امر در انتخابات ریاست جمهوری سال 84 تحقق نیافت و مصالح نظام بر حق شرکت کنندگان دور اول ارجحیت داده شد اما امیدوارم در این انتخابات یا سایر انتخابات ، دیگر این امر رخ ندهد و حق بر مصلحت ترجیح داده شود .

سبز و بارانی باشید

تلنگری خوردم و دیدم نه هنوز شیعه هستیم و نه هنوز حسینی .

به علی و جوانمردی اش نگاه کردم به او که تمام حرکات و سخنان و جنگهایش برای خدا بود .

او که خود را برای گرسنگی دیگران نمی بخشد .

او که با اهل بیت مطهرش طعام خود را با وجود گرسنگی به مسکین و یتیم و اسیر می بخشند .

او که برای پایداری دین از خلافت گذشت و تا به سراغش نیامدند خلافت امور را در دست نگرفت .

ّبه خودمان می نگرم!

به خودمان که هر عملی را برای مصلحت خود انجام می دهیم نه خدا و دین!

به خودمان که از گرسنگی همسایه مان خبر نداریم !

به خودمان که به دقیقه ای صبر پشت ترافیک توانمان نیست و چه حرفها که نمی زنیم و کارها که نمی کنیم !

به ما که مصلحت دین و مملکت خود را بر خود ترجیح نمی دهیم و برای کسب قدرت آبرو و دین دیگران را زیر سوال می بریم !

به ما که برای توجیه اعمال خود گذشتگان و دیگران را محکوم می کنیم !

به حسین ، عباس و زینب می نگرم

به آنان که خود سرمشق خصلتی نیکو در آزادی و آزادگی هستند به آن بزرگ اندیشان آزاد اندیش که دین و انسانیت را به دنیا نفروختند .

به حسین می نگرم

به او که دست سربازی که بر اثر دستپاچگی بر زمین خورده و یارای حمله ندارد را می گیرد و می گوید : بلند شو و از نو حمله کن نبرد ما نابرابر است .

 به خودمان می نگرم

به خودمان که برای مقابله بر حریف یا کسب پست و مقامی بالاتر به هر عمل ضد انسانی و ضد اخلاقی دست می زنیم !

عباس را می نگرم که آب بر آب می ریزد و خودمان را که به خاطر غذایی شاید رایگان چه کارها که نمیکنیم !

زینب را می بینم با کوله باری از غم و محنت که جز زیبایی چیزی نمی بیند و ما که با هر حادثه ای بس کوچک ، خدا را کافر می شویم !

از این که بگویم شیعه هستم خجالت می کشم چون شیعه بودن درخور انسانهایی بزرگ است .

از پا گذاشتن در مجالس عزای حسین شرم دارم که آن ، جای رهروان و فدائیان واقعی حسین است

چگونه می توان از چیزی حرف زد و مدعی شد که نه در عمل ، حتی در فکر هم با آن هم سو نیستیم ؟

چگونه فردای قیامت در برابر انان به توجیح این ادعا بپردازیم ؟

به نظرم باید شیعه و حسینی بود تا از او حرف زد .

چگونه زبان از چیزی که در دل و عمل نیست سخن بگوید ؟

پس خاموش باید بود و در رسیدن به ادعا کوشا

سبز و بارانی باشید