با هزار آرزو قدم در آن می گذارم
راهی که می ترسم
راهی که نشناخته ام

همه چیز مبهم است
همه کس مبهم است

راه دیگران را دیده ام
عده ای در راه مانده
عده ای را دزد زده
و عده ای را گرگ دریده

ناگفته هایم سرازیر شده
اما از ترس
آنها را فرو می خورم.

دل به درد آمده
وفایی ندیدم
تا از بی وفایی ایام برایش بگویم.

از هر تکیه گاهی میترسم
ترس از سستی

اما امیدم به اوست
به او تا هدایتم کند
خجالت می کشم
از او که با وجود سرکشیم
طلب هدایتش امیدوارم ساخته

و من منتظر .....