بــا آنکه چون گــل نــاز خاموش و بـی صدایـی

با خود گفته ام من: یـادم تو را فراموش

عقل از سرم ببردی و گشتم ز هجـر مدهـوش

من را ز یـاد بـردی ؛ یـادم تو را فراموش

چون دیدمت خاموش، با غـم شدم هـم آغوش

تا کی به دل بخوانم یـادم تو را فراموش ؟

امیــد بـستــه بــودم بــار غمـــت کشــم دوش

اما ز من ستانـدی ؛ یـادم تو را فراموش

پیغـامهــا بـــدادم و نـاگفتـه گفتـم ای دوســت

لختی بکن تو یادم ؛ یـادم تو را فراموش

عاشق ز عشق مدهوش من از جمالت بیهوش

رسم وفــا نبـاشـد ! یـادم تو را فراموش