نگاه معصومش را هیچگاه از یاد نخواهم برد.

لحظه ای را که از شوق این که برامون از درخت میوه پلاستیکی توی گلخونه آلوچه چیده بود از یاد نمی برم . هنگامی که اونا رو توی  دامنش ریخته بود و دوان دوان به سمت ما میومد.

خیلی سخته آدم عزیزی رو به طریقی از دست بده یا ازش دور بشه .

دیشب جشن تولدش بود جشن تولدی ساختگی ؛ دیشب جشن خداحافظی ما با او بود .

هیچکدوممون فکر نمی کردیم که قراره اینقدر نبودش برامون غیر قابل تحمل بشه !

نمی دونم این چهار سالی که از دیدنش محرومم رو چطور سر کنم . صدای نازک و بچه گونش ،کلمات یزدی که با اون لهجه تهرونی - یزدی ادا می شد رو امیدوارم از یادم نره .

ندونم چرا بعضی از ما  آدمها زندگی فرزندانمون رو فدای خودخواهی ها و زیادی خواهی های خودمون می کنیم . آیا در طول زندگی واژه ای به نام گذشت و فداکاری به گوشمون خورده ؟ یا ایا همیشه باید گذشت ها یکطرفه باشه ؟ آیا .... ؟ و ........

***********************

نظر زیبای دوست خوش پندار مان "پندار" :

آدمها گاهي موجودات وحشتناكي مي شوند، عصر هجري و خودخواه كه در دنياي كبريتيشان كسي جز من تعريف نمي شود.
از آغازين لحظه حيات تمام لذت ها را با ولع مي طلبند و حرص مي زنند و حرص! قد كه مي كشند هرچند كبريتشان رنگ به رنگ مي شود ولي هنوز هم كوچك است و تنگ! خيلي وقت ها نقش ها را نمي فهمند، مسئوليت را درك نمي كنند، گذشت را نمي شناسند و ديگري را نمي بينند. با من سركش شان آنقدر اخت شده اند كه نمي خواهند گاهي هم آن را به قربانگاه ببرند...
و ديگر چه مي شود گفت در رساي پرستوي كوچكي كه در اين ميان قرباني مي شود و چه مرهمي مي توان داد براي زخم هايي كه سالها بعد نمود مي يابد و چشم مي آيد...
پرستوي كوچك! به آسمان نگاه كن، ستاره هاي هنوز هم براي تو چشمك مي زنند....